~ You are not a drop in the ocean. You are the entire ocean in a drop.~ – Rumi

Het is bekend dat in de natuur zijn een substantiële bijdrage levert aan de individuele mentale gezondheid. Deze effecten zijn zo sterk dat wanneer je een muur van de kamer groen verft of naar plaatjes van bomen op jouw GSM kijkt, dit al jouw gezondheid bevordert.  Op populatieniveau vinden in vergelijkbare wijken minder agressie-incidenten plaats en wordt een hogere mate van onderlinge cohesie gerapporteerd wanneer er meer groen aanwezig is. Er lijkt sprake te zijn van zo een sterke connectie met andere natuur, dat mensen niet gedijen wanneer ze niet in hun natuurlijke leefomgeving zijn. 

Toch zijn de negatieve effecten van menselijk handelen op onze omgeving dermate destructief dat we in een klimaatcrisis verkeren. Ons tijdperk wordt ook wel aangeduid als het antropoceen: het tijdperk waarin het aardse klimaat en de atmosfeer de gevolgen ondervinden van menselijke activiteit. We lijken onze connectie met onze natuurlijke leefomgeving erg verkleind te hebben. Dit kan ten dele liggen in het onderscheid tussen natuur – cultuur dat in de moderniteit wordt gemaakt, terwijl dit onderscheid in werkelijkheid niet bestaat. 

Volgens de Gaia-hypothese kan de aarde als een systeem (ecologie) gezien worden waarbinnen alle levende en niet-levende onderdelen onderlinge connecties onderhouden. Het is precies deze verbinding tussen mensen en andere elementen die binnen ecopsychologie als uitgangspunt wordt genomen. 

Theodore Roszak, een van de grondleggers van ecopsychologie, omschreef het doel van ecopsychologie als “het overwinnen” van de historische en hardnekkige kloof tussen het psychologische en het ecologische, om de noden van de planeet en die van de persoon als een continuüm te zien.” En dan zijn we aangekomen bij de introductie van ecotherapie. 

Ecotherapie, de praktijk van ecopsychologie, richt zich niet op het bevorderen van de individuele gezondheid, maar op het verbeteren van de connectie tussen degene in therapie en andere elementen van het ecosysteem, met als uitgangspunt dat het verbeteren van die connectie leidt tot wederzijdse verbetering (van gezondheid). 

De link tussen mentale gezondheid van de mens en andere onderdelen van het ecosysteem is snel gelegd; denk aan uitdrukkingen als “de bloemetjes buiten zetten”, fenomenen als “winterdepressies” of de ervaren band tussen een mens en een dier waar hij voor zorgt. Hoe je deze informatie kan gebruiken om ecotherapie vorm te geven, is het onderwerp van mijn volgende blog!

Voor meer achtergronden, zie onder andere:

https://theparliamentofthings.org/parliament-parlement-van-de-dingen-noordzee-ambassade-bruno-latour/

https://www.sciencedirect.com/topics/earth-and-planetary-sciences/gaia-hypothesis

Harper N.J. (2019). Nature-Based Therapy: A Practitioner’s Guide to Working Outdoors with Children, Youth, and Families (Segal J., Rose K., 1rst ed). New Society Publishers. 

https://www.npr.org/2018/09/10/646413667/our-better-nature-how-the-great-outdoors-can-improve-your-life?t=1614369063325

~This must be the place ~ -Talking Heads

In mijn vorige blogs schreef ik over de voordelen van buiten therapie verrichten, en het belang van het in kaart brengen van iemands connectie met natuur alvorens te starten. Buiten therapie geven kan door wandelend dezelfde gesprekken te voeren als binnen. De meerwaarde van buiten werken echter om therapie te geven met behulp van de natuur. Nature-based of nature-assisted therapy wordt gedefinieerd als alle therapeutische interventies waarbij planten, natuurlijke materialen en omgevingen worden geïntegreerd zonder daarbij (actief) gebruik te maken van dieren of andere levende wezens. (Annerstedt en Wahrborg (211)). Het vergt creativiteit om nieuwe interventies te bedenken en gangbare therapeutische interventies te bewerken zodat ze hiervoor geschikt zijn. Superleuk en uitdagend! Hieronder een voorbeeld van hoe dat zo kunnen werken.

Een van de interventies die ik vaker gebruik bij het verhelderen van het doel voor de behandeling en het verkennen van het landschap van de cliënt, noem ik “De 2 plaatsen”.

Deze werkt als volgt:
Vraag degene met wie je werkt, een voorwerp (boom, struik, rots, enzovoorts) of plek te zoeken die symbool staat voor waar zij zou willen zijn / hoe zij zou willen dat het gaat. Onderzoek vervolgens alle eigenschappen van het voorwerp / de plek goed. Dit kan door vragen te stellen over het voorwerp / de plek; waarom spreekt deze je zo aan? Hoe is het om hier te staan? Gebruik daarbij de zintuigen: wat zie, voel, ruik, hoor je? Observeer goed: wat valt je op aan de motoriek, gesticulatie, gezichtsuitdrukking, het stemgebruik? Wanneer dit voorwerp / deze plek goed in kaart is gebracht, vraagt dan om een voorwerp / plek te zoeken die staat voor waar degene nu staat. Onderzoek dan samen dit voorwerp / deze plek op een soortgelijke wijze. 
Wanneer dit voor jullie beide helder is, kunnen jullie oefenen met beide plekken / voorwerpen: hoe voelt het om op bij beide voorwerpen / op beide plekken te staan? Wat is er anders? Wat is er nodig om daar te komen waar je zou willen zijn? Dit laatste kan je praktisch oefenen door van huidig voorwerp / plek naar nieuw voorwerp / plek heen en weer te lopen. Hoe voelt dat? Komen jullie hindernissen tegen? Zo ja, zoek ook plekken / voorwerpen die daarvoor symbool staan en onderzoek ook deze goed. Wat is ervoor nodig om deze te overwinnen? Ga vervolgens naar huidig voorwerp plek te gaan, en vraag haar een stap in de richting van gewenst voorwerp / plek te zetten. Waar staat deze stap symbool voor? Wat is de eerste kleine stap die ze zou kunnen maken om dichter bij de gewenst plek te komen? Wat is daarvoor nodig? Vraag eventueel om foto’s van het voorwerp / de plek te maken, c.q. een tak, steen, of bijvoorbeeld een blad mee te nemen en thuis op een zichtbare plek te leggen als reminder. 
De volgende sessie kan je dan bijvoorbeeld starten door te vragen naar de eerste stap, of door naar deze voorwerpen te vragen.

Veel inspiratie en werkplezier gewenst!

~ Look deep into nature, and then you will understand everything better ~ -Albert Einstein

Onlangs schreef ik een post over outdoor psychology. Daarop volgde vele enthousiaste reacties en vragen. Hieronder deel ik mijn antwoorden op de meest gestelde vragen. Veel leesplezier!

1. Wat is outddor psychology?
Hiermee wordt de theorie en praktijk van buiten psychologisch behandelen in de natuur. Wandelend, door middel van oefeningen, gebruik makend van al wat op je pad komt.   

2. Waarom zou je dat doen, buiten behandelen?
Voldoende bewegen en tijd buiten doorbrengen zijn goed voor de (mentale) gezondheid. Waarom er niet meteen beginnen? Ervaring leert dat het intuïtiever werkt, je meer zicht hebt op lichamelijke veranderingen en minder last van verbaal-rationele afweer dan wanneer je tegenover elkaar te praten..

3. Doe je dit vanwege Corona?
Dankzij Corona krijgt therapie buiten geven meer aandacht – maar een hype, nee; sinds de jaren ‘60/’70 wordt outdoor psychology gepraktiseerd en onderzocht. 

4. Vinden mensen het niet vervelend om buiten te praten?
Veel mensen vinden het juist prettig en praten gemakkelijker wanneer ze bewegen. Het werkt drempelverlagend ten opzicht van naar een psyhcologenpraktijk / GGZ-instelling gaan.

5. Wat doe je wanneer je een bekende tegenkomt?
Je kunt van tevoren bespreken met degene me wie je samenwerkt wat zij daar prettig in vindt. Vriendelijk en duidelijk zeggen dat je even in gesprek bent werkt vaak goed.

6. Is het niet vermoeiend, al dat wandelen?
Ik ben uitgeruster en energieker na een aantal uur buiten werken dan na een aantal uur binnen werken.

7. Is dat niet raar of zweverig?
Niet meer of minder dan rozijnoefeningen, door rietjes ademen, tegen lege stoelen schelden en felt sense oefeningen doen.

8. Behandelingen zoals EMDR kan je toch niet buiten doen?
Waarom niet? Sapiro heeft immers EMDR ontwikkeld op basis van haar ervaringen met vallende bladeren. Het nodigt uit om creatief te zijn met de interventies die je gebruikt. Ik kan het eenieder aanraden om deze uitdaging aan te gaan!

~ Home is where the heart is ~

Voor mij is dat altijd buiten in de natuur geweest; of dat in een dicht bos, aan een woeste zee of op een kale bergtop is. Dat is de reden dat ik vorig jaar de opleiding tot Buitenpsycholoog bij De Buitenpsycholoog heb gevolgd.
Niet iedereen heeft een vanzelfsprekende connectie met natuur. Voordat je met een persoon therapie buiten gaat verrichten, is het daarom raadzaam om samen diens connectie met natuur in kaart te brengen. Vraag daarbij bijvoorbeeld welke rol natuur in diens jeugd speelde, welke associaties iemand met natuur heeft en of er sprake was van mogelijke traumata buiten.
Zo krijgen jullie een beeld van waar te beginnen, waar de uitdagingen liggen, welke plekken op te zoeken en welke juist te mijden. Vanaf daar kunnen jullie werken aan het versterken van de connenctie met de natuur. Waarom?  In de natuur zijn heeft positieve effecten heeft op iemand gemoedstoestand en zorgt voor mentaal herstel. Buiten bewegen leidt tot het verwerken van emoties en het hervinden van mentale balans.  

Voor meer informatie, zie onder andere:
https://lnkd.in/dc3QByeD
Harper N.J. (2019). Nature-Based Therapy: A Practitioner’s Guide to Working Outdoors with Children, Youth, and Families (Segal J., Rose K., 1rst ed). New Society Publishers. 
https://lnkd.in/dRxBumAq