We leven in getroebleerde tijden, die veel tegenstellingen en conflicten met zich meebrengen. Niets lijkt meer waar, en oude denk- en handelswijzen falen. In deze chaos ligt echter ook de immense kracht om verandering door te voeren en de overgang naar een andere – betere – samenleving te bewerkstelligen; idealist als ik ben, geloof ik dat dat mogelijk is.
De grootste uitdaging is om onze omgang met dieren, planten en al het andere dat de aarde te bieden heeft teweeg te brengen. Dit is een probleem dat mij bijzonder aan het hart gaat. Op mijn 7e ontdekte ik dat ik al mijn hele leven vegetariër was, op mijn 15e werd ik veganist. Van kinds af aan maakte ik mij zorgen over milieuvervuiling, olievlekken op zee, plastic in de natuur. Dat dit niet alleen een gevoel is, maar ook harde realiteit, is de laatste decennia pijnlijk duidelijk geworden. Overbevissing, overkapping, smeltende poolkappen, opwarming van de aarde, massale uitsterfte, om maar een paar zaken te noemen.
Waar is het toch zo misgegaan tussen de mens en de natuur? – Precies daar, zou Bruno Latour zeggen. Daar waar de moderniteit is ontstaan en we een onderscheid zijn gaan maken tussen natuur-cultuur, object-subject, ratio-gevoel. Zulke gesimplificeerde denkwijzen hebben de deur geopend naar grootschalige uitbuiting van dieren en exploitatie van de aarde. Willen we het tij keren, dan is de grootste uitdaging wellicht om de concepten waarmee wij de wereld categoriseren aan te passen.
In de meeste inheemse culturen – alsook in de cultuur van onze voorouders – beschouwen mensen zichzelf als een inherent onderdeel van de ecologie. We kunnen niet terug naar wat was – maar het aangaan van andere relaties met onze leefomgeving is waarschijnlijk de eerste stap naar een betere wereld. Ik wil die stap graag zetten. Doe je mee?
Flora 